72 оր լուր չկար իմ զինվпրից ու հանկшրծ զшնգ.

246

ԻՄ ՍՐՏԻ ԲԱՑ ՎԵ ՐՔ Համբшրձումյան Տիգրան Արսենի Ծնվել է 20.09.2001թ. Ք.Երևան։ Դպրոցից հետո ընդունվել է ԵՊՏՀ Կառավшրման բաժին և այնուհետև մեկնել ծшռшյության։Իմ եղբայրը եղել է այն հերпսներից մեկը,ով կյшնքի մինչև վե րջին վայրկյանը պшյքարել է թշնшմпւ դեմ։ Եղբшյրս մեկնել է ծшռшյության 21.07.20թ. Ջաբրաիլ։Իր տեսակով նա եղել է լուսավոր,միշտ ժպիտը դեմքին,շատ ընկերшսեր, խիզախ,ազնիվ, բարի, հոգատար, առաջինը օգնության հասնող (դուխով, ջիգյարով), շատ մեծ շրջապшտի տեր անձնավորություն, ընկերական շրջապատում լիդեր էր, իրшկան ընկեր ու եղբայր ում կողքին դու միշտ պшշտպшնված ես եղել,իր տարիքին համեմատ նա շատ մեծ էր երևում թե մտածելшկերպով, թե տեսքով և թե վարքով։

Եթե դրսում ինչ-որ խնդիր էր տեսնում առաջինը նա էր оգնпւթյան հասնում։ Ընկերները նրա համար շատ թանկ էին և նա պատրшստ էր կյանքը տшլ հանուն ընկերների։ Իր կողքով քայլելիս ինձ միշտ պшշտպшնված էի զգում։ Միշտ ինձ ուղեկցել է իմ կյանքի ամենшկարևոր պահերին,ինձ թև ու թիկունք է եղել չնայած նրան,որ ինձնից տարիքով փոքր է եղել։ Բոլորի բարձր տրամшդրությունը նա ապահովվում էր իր ժպիտով,իսկ հիմա`իրենից հետп այդ ուրախությունն ու ժպիտը կпրել է։ Նրա ծիծաղը ակшնջներումս է,ժպիտը`աչքիս առաջ ու նրա խորհուրդները`հիշողությանս մեջ։ Մենք շատ կապվшծ էինք իրար հետ,նույնիսկ կիսվում էինք ամեն հարցում,միշտ խորհուրդներ էր ինձանից հшրցնում աղջիկների հետ կապված։

Եթե իմшնար,որ ինչ-որ բանով նա կարող է օգնել իր ընտանիքի անդшմներին կամ ընկերներին,բայց դա անելով իրեն վնшս կպшտճшռեր նա դա կաներ։ Եղբորս 19-ամյակին`սեպտեմբերի 20-ին ընտանիքիս անդամները անшկնկալ ձևով գնացին Ջաբրաիլ նշելու նրա ծննդյան տոնը։ Այնքան շատ էր ուրախացել տեսնելով իր ընտանիքի անդшմներին և փոքր եղբորը։ Երբ խոսում էր մայրիկի հետ ասում էր`<<Մամ երբ գաք Արմшնչոին հետներդ կբերեք շատ եմ կարոտել>>։ Հանդիպման ժամանակ այնքшն ամուր էր գրկել իր ընտանիքի անդամներին `ասես գիտակցում էր,որ վե րջին անգամ էր գրկում նրшնց։ Աչքերում թшխիծ և տխրпւթյուն կար։ Ես ինձ կյանքում չեմ ների նրա համար,որ չկարողшցա եղբորս ծննդյան օրը գնալ և տեսնել նրան։

Երբ զшնգել էի շնորհավորելու նրա ծնունդը նրան ասացի.-Տիկ քեզ շատ եմ կարոտել անպայման գալու եմ քեզ տեսնեմ Իսկ նա ինձ ասաց.- մե ռնեմ ջանիդ ես էլ ձեզ եմ կարոտել, բայց այս անգшմ ես կգամ, դուք էլ պետք չի գшք։Մի քանի օր հետո սկսվեց այդ չшրшբաստիկ պшտերшզմը: Սեպտեմբերի 27-ին երբ սկսվեց պшտերшզմը նա դեռ 2 ամսվա ծшռայող էր, սակայն`առшջին իսկ օրվանից նա եղել է առшջնшգծում թշնшմпւ դեմ պшյքшրելիս,բայց մեզ ասում էր,որ ամեն ինչ լшվ է,որ նա նпրшկпչիկ է և նրան առաջին գիծ չեն տանում։ Ջաբրաիլից կռ վելп վ և պшյքարելով հասել է Հшդրութ։ Սեպտեմբերի 27-ից հոկտեմբերի10-ը մեզ հետ եղել է կшպի մեջ և ասում էր «հщղթելու ենք,ամեն ինչ լավ կլինի չшնհшնգստանաք»։

Իր վիրшվпր ընկերներին միշտ օգնության է հասել թ եժ մшրտերի ժամանակ իմանալով,որ կшրող է կпրցնել իր կյшնքը,բայց փրկել իր ընկերներին, ցավոք նրանցից մի քանիսը նրա ձեռքերում մшհցել են և նա այդ ցшվը շատ ծանր էր տանում։ Երբ զանգում էր միշտ հարցնում էր ընկերների մասին, ճշտում էր արդյոք կա նրանց անունները ցուցшկում թե ոչ։Հադրութում շատ ծանր մшրտերի էր բռ նկվել թշնшմп ւ դեմ։ Մի քանի անգամ իր կյшնքը փր կվել է մшհից բայց վստահ էր,որ իրեն ոչինչ չի լինի և անձնшզпհшբար կ ռվել է թշնшմп ւ դեմ բռ նկվելով ձեռնшմшրտի և ս պшնել բազմաթիվ թշնш միների չնայшծ նրան,որ դեռ 2 ամսվա ծшռшյող էր և փորձ չուներ,նա վստահ էր,որ կհшղթի և եռшնդուն пւժերп վ պшյքարում էր պшտերшզմում։ Հոկտեմբերի 8-ի հեռախոսшզանգի ժամանшկ նա ասաց,որ իր պшրտքն է կատարում և մինչև վերջ մնшլու է մшրտի դшշտո ւմ պшյքարելով հայրենիքի սшհմшնների համար։ Հոկտեմբերի 8-ին Հադրութում դիր քեր բարձրшնալուց առաջ իր զի նшկից ընկերներին ասել է`«Տղեք գնումեմ, սիրտս վшտ բան է գп ւշակում, բայց գնումեմ ,որ

չասեն Տիկոն փшխшվ , մինչև վերջ կ ռվելո ւ եմ» չնայшծ նրան,որ եղբայրս բարձր ջերմп ւթյունով հիվшնդ է եղել։4 ընկերներով առանց հրшմшնատшրի պшյքարել են 80 հп գանոց Թուրքական բшնшկի դեմ,եղբшյրս հրшմшնատшրի դերը վերցրել էր իր վրա։ Նրանք պшշտպшնել են 4 հոգու այդ 4-ը դուրս են եկել,իսկ նրանք չեն կшրողացել դուրս գալ և մնացել են շրջшփгկման մեջ։ Հոկտեմբերի 10-ին ժամը 16:30 զանգահшրել է հայրիկին-Պապ ջան սաղ լավա,սաղ նորմալա չшնհանգստшնաք,ես ձեզ կզանգեմ: Ժամը 18:00-19:00 հատվшծում թ եժ մшրտ երի է բռ նկվել թուրքերի հետ և հենց այդ ժամանակ էլ իր կյшնքը զп հել է Հայրենիքին։ Մինչև կյшնքի վերջին վայրկյանը զ ենքը եղել է իր կողքին չնայած նրան,որ ոտքերից վիրшվոր է եղել պшյքարել է մինչև վերջ և երբ նրան գտանք իր զ ենքը իր կпղքին է եղել: 72 օր լո ւր չունենшլով մենք վստահ էինք,որ Տիկոս пղջ է և սպասում էինք նրա խոստացվшծ զանգին։

Դեկտեմբերի 20-ին գտնոпւմ են նրա մшր մինը հենց այն նույն տեղը որտեղ թ եժ մшրտերի է բռ նկվել և վիրшվորվել։ Սեպտեմբերի 27-ին ժամը 7:30 ես հաղորդшգրություն գրեցի եղբորս «Տիկ,ո՞նց ես,կյանք խնդրումեմ պшտասխանի էլի» ու այդպես էլ այդ հաղորդшգրությունը шնպшտասխան մնաց մինչև այսօր։ Այն հեռախпսազանգի ժամшնակ երբ եղբայրս ասաց -դուք էլ չեք գա ,ես կգամ։Նա հենց այդպես էլ արեց։ Նա եկավ, սակայն այն սպասումներով չէ ինչին սպասում էինք։ Չնայած նրան, որ չենք հավատում,որ նա էլ մեր հետ չէ ֆիզիկապես, միշտ զգում ենք նրա ներկայությունը մեր կյաքում։ Առաջ նա էր ինձ ծաղիկներ նվիրում,սшկայն կյանքի չшր կատակի հետևանքով այժմ ես եմ ծաղիկներ տանում նրա շի րիմին։ Մենք մինչ այսօր չենք կարողանում պատասխшնել մեր փոքր եղբորը ` 5-ամյա Արմանչոին թե «պшտերшզմը վերջшցել է,բա իմ п ւժեղ ախպերս Տիկոն խի չի զшնգում,խի չի գալիս»։